In memoriam Patricia de Martelaere

Soms komt er nieuws waarop je meteen wil reageren, ook al is het misschien beter even te wachten. Wachten tot het nieuws ingezonken is. Maar dat is niet altijd mogelijk. Daarnet las ik het nieuws dat filosofe en schrijfster Patricia de Martelaere gestorven is. Ze was 51 en stierf aan de gevolgen van kanker.

Toen ik vijftien was, werd ik voor het eerst toegelaten in de volwassenenafdeling van de lokale bibliotheek. Ik was vijftien en een jongen, dus huurde vooral thrillers en horror. Welke jongen gaat er niet door een fase met Stephen King? Op een gegeven moment knaagde er een gevoel, de drang om eens iets anders te lezen. Er bestond een genre dat werd omschreven als “psychologische roman”, wat veel zei, maar ook niets. Zoiets wou ik wel eens proberen. Ik zwierf door de rekken van de bibliotheek en stootte op een boek dat “Littekens” heette. De schrijfster was een zekere Patricia de Martelaere.

Het boek had een grote invloed op mij. Ik weet niet of dit kwam door het boek of door het feit dat dit mijn eerste “psychologische roman” was, een genre zo anders dan de buitenaardse wezens in de neonverlichting van Stephen King.

Dat ik Engels en Nederlands heb gestudeerd aan de K.U. Brussel en niet aan een andere universiteit, had een aantal redenen. Een ervan was dat aan die universiteit filosofie werd gedoceerd door Patricia de Martelaere, schrijfster van o.a. “De staart”, een boek waar ik op een vroege zaterdagavond aan begon te lezen en pas uren later – bij het laatste woord van het boek – mee stopte.

In mijn tweede jaar aan de universiteit had ik het genoegen over filosofie te mogen leren van die Patricia de Martelaere. Tegen die tijd had ik een aantal verhalen geschreven, die ik in een geweldig luxueuze editie (aaneengeniete A4-bladen) verkocht aan wie het maar wou lezen. Enkele exemplaren ga ik aan professoren literatuur, want van wie kan je beter kritiek krijgen?

Ik ben zelfs op Patricia de Martelaere afgestapt en vroeg haar mening, omdat zij zelf schreef (ze durfde haar talent wel eens te minimaliseren – geheel onterecht) en werkte voor een literair tijdschrift, maar ook omdat ik geweldig naar haar opkeek. Al weet ik niet meer of ik dat toen heb durven zeggen.

Haar kritiek was vrij positief. Ze zei dat ik potentieel had en gaf me de raad te blijven schrijven, want alleen door te blijven oefenen zou je ooit komen tot een goed boek. Het is raad die me altijd is bijgebleven. Op momenten dat je zelf ook geen vertrouwen meer hebt in je schrijfsels, was het een mooie raad om je te herinneren. Het gaf moed en soms ook inspiratie.

Ik had haar graag persoonlijk een exemplaar willen overhandigen van mijn pas verschenen boek, maar dat zal helaas niet meer kunnen. Nooit zal ze weten dat de raad die ze ondertussen al lang vergeten was, werd opgevolgd en jaren later heeft geleid tot een boek. Zelf herinner ik me het maar al te goed, ik weet zelfs nog aan welk raam we toen stonden te praten.

Omdat ze haar eigen talent als schrijfster altijd minimaliseerde, voel ik me bijna verplicht het tegenovergestelde te doen. Maar dat laat ik aan u over: de Martelaere schreef vier romans en enkele essaybundels over filosofie. Over haar werd ooit geschreven dat niemand filosofie zo mooi en duidelijk kon verwoorden, een mooier compliment kan je je bijna niet indenken.

Patricia de Martelaere is niet meer, maar haar boeken zullen haar nog jaren overleven. En dat is geheel terecht.

Advertisements

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s